dur!

  DUR! Sonbahar oluyorum sonrası hiç.Mevsimler akıyor bacaklarımdan; dipsiz bir kuyu gibi aralanırken toprak sen kayıp gidiyorsun kalıcı tüm depremler gibi iz bırakarak..
Yineliyorum DUR!Kış geliyor birden sonrası hiç...Odunlar,kömürler hazır değilken ısınamam, üstüne bir de senin çekip gitmişliğin henüz öğrenemedim ki başarayım kendi soluğumla ısınayım...
Tekrar belki son defadır bu sesim de, kalemimde susabilir her an..DUR!Yazları toplamıştık tarlalardan yeter demiştik bir ömür ,tüm renkleri çalmıştık bir keresinde hayattan ...
Sonra bir gün aç bir çocuk görmüştük benim kalbim durmuş oracıkta ölmüştüm. Sen gelmiştin dudağını göğsüme yaslayıp öpmüştün yüreğimden derin bir sessizlik olmuştu,çocuk ağlamayı kesmiş ben hayatta dönmüştüm..Bir simitçi geçmişti biz son paramızla bir simit almıştık. Çocuğa akan göz yaşlarımdan ayran simitden de kebap yapmıştık tereyağlı ..Yemişti o simidi bizse hayattan bütün çaldığımız renklere küsmüştük isyan etmiştik...
Dur....dur...